Auteursarchief: fullcolourpillow

My pillow in the world: Porto, Portugal

Standaard

De straten van Porto zijn een broeikast van verschillende stijlen, die zich soepel samenvoegen in één cultuur. Romeinse kerken en muren worden vergezeld met Marokkaanse invloeden, bouwwerken uit de renaissance  en vrolijke blauwe tegeltjes, wat alles bij elkaar bij uitstek Portugees maakt. De voetpaden zijn smal, en de steegjes nog smaller, waar de gekleurde huizen vrolijk pronken met hun leuke trappetjes en kleine balkonnetjes, terwijl de verf er van af bladert. De mensen hier zijn ongelofelijk behulpzaam en vriendelijk, met een paar norse koppen ertussen. Overal zijn winkeltjes en prachtige gebouwen bekleed met mooie afbeeldingen. Toch staan de helft van de gebouwen en de huizen hier leeg, soms zonder ramen en daken, waar op een paar daklozen na niet echt gebruik van wordt gemaakt. Boekenwinkel Lello, ook wel een van de mooiste boekenwinkels ter wereld genoemd, is inderdaad erg mooi, met werkelijk een prachtige trap midden in de zaal, en muren bekleed met oude boeken achter glas. Toch zal de echte boekenliefhebber hier qua literatuur niet echt aan zijn trekken komen. De Douro rivier is het echt hét toeristisch trekpleister, met mooie vrolijke huizen, terrasjes en boottochten langs de 6 bruggen van Porto.

Jasper en ik waren net in Porto aangekomen, en na onze koffers opgehaald te hebben pakte we een metro die ons van het vliegveld naar de binnenstad zou brengen. Eenmaal in de metro, die net vertrokken was, merkte we dat we in de buitenwijken van Porto zaten. Genietend van de eerste impressies van een andere cultuur, zat ik te wachten tot het straatbeeld zou veranderen van buitenwijk naar binnenstad, tot dat ik merkte dat we al bij de halte waren waar we uit moesten stappen. Eenmaal buiten en op de kaart kijkende, zag ik dat dit dus de binnenstad was, en we op de goede plek waren. Wat ik niet op de kaart zag, is dat de straten naar beneden of omhoog gaan, wat heel erg interessant was aangezien we een grote koffer bij ons hadden en Jasper mij moest duwen omdat ik in de rolstoel zat. Uiteindelijk heeft het een kwartier geduurd eer dat we de goede straat van het hotel hadden gevonden, mede doordat we eerst de verkeerde kant op liepen naar beneden, en diezelfde weg dus eerst weer terug omhoog moesten. Uiteindelijk kwamen we in Pensão Santa Luzia. Ze kunnen daar geen woord Engels, maar met handen en voeten kom je ver. De kamer die we kregen was klein en eenvoudig, de vloer is niet al te schoon en het matras hard, maar sjonge wat zijn die mensen daar aardig! Ze waren heel behulpzaam, en al verstond ik er vaak geen reet van, ik knikte maar en glimlachte vriendelijk.

Een van de dingen die je gedaan moet hebben in een bezoek aan Porto, is natuurlijk Port proeven. Als je bij de Douro de brug over loopt kom je in Vila Nova de Gaia, waar alle port vandaan komt. Wij hebben port geproefd en een tour gevolgd bij Taylor’s, een van de oudste bedrijven wat sinds de oprichting ervan  een familie bedrijf is gebleven. Hun passie voor port, de heldere uitleg over de productie ervan, en vooral de smaak van de port zelf die we voorgeschoteld kregen, heeft er voor gezorgd dat Jasper en ik een nieuwe grote liefde in ons leven hebben. Het heeft mijn smaakpupillen aardig aangetast, want ik lust nu geen goedkope 5 euro port meer die we eerst altijd kochten. Gelukkig zijn hier genoeg goede port merken te koop, ook gewoon bij de supermarkt of slijterij.

Porto is een plek die je op je in moet laten werken. Voor deze stad is echt meer dan een kort weekendje nodig, om de cultuur en de intensiteit daarvan te kunnen ervaren. En vooral om de schoonheid daarvan te kunnen waarderen. Uiteindelijk heeft deze stad mij verbaasd en geboeid, en heeft het bij mij een nieuwe lust naar cultuur, reizen en deze wereld opgewekt.

Today’s colour 6/8/2011

Standaard

Een zomers windje komt mijn woonkamer vrolijk binnengewaaid, samen met alle plezierige en wat minder plezierige (orgel)geluiden uit de stad. Af en toe breekt het zonnetje door, en ik zit lekker te genieten van een kop koffie terwijl de muziek van Ane Brun zachtjes uit de stereo boxen komt. Ik heb vakantie!

Afgelopen donderdag heb ik mijn laatste schoolwerk opgestuurd, wat de twee studiepunten waard is die ik nog nodig had voor mijn Propedeuse. Die heb ik nu dus in mijn zak! Hoe super blij en een beetje trots dit mij ook maakt, het is tegelijkertijd ook jammer, aangezien dit voor mij het einde van Azusa betekend. Al heb ik in twee jaar mijn Propedeuse gehaald, ik hou dit tempo niet meer vol. Daarom is stoppen zowel verstandig als noodzakelijk. Maar goed, alles heeft een tijd, en verdrietig zijn doe ik wel in september. Nu is het feest!

Behalve dat ik voor het eerst eens goed ga genieten van wat deze stad mij in de zomer te bieden heeft (nou ja, zover mogelijk dan), ga ik ook nog lekker een weekje naar Luxemburg samen met Jasper en mijn ouders. We hebben daar een lekker ruim huisje gehuurd met een grote tuin, dus dat wordt duimen voor veel adrenaline aanmaak en lekker weer. Jasper gaat daarna nog een week survivallen in Noorwegen met een groep vrienden, de lucky basterd. Daarna begint het echte leven weer. Over mijn plannen en ideeën betreft de toekomst schrijf ik in een later stadium, mede doordat ik me allereerst meer ga richten op behandelingen, en daar valt van te voren niet veel over te zeggen.

Zo, dat is wel weer genoeg serieus gepraat voor vandaag. Ik ga van de week lekker plannen voor Luxemburg, naar de bioscoop en als het even kan zonnen in mijn tuin. En misschien, heel misschien, doe ik deze week wel iets impulsiefs. Iets raars. Iets waarbij je zegt: kan je nou niet eens een keer nadenken voordat je wat doet!? Jeetje, het is vakantie hoor!

 

Today’s colour: een regenboog

My pillow in a Dutch prison

Standaard

Gedreven door verveling was ik vandaag eens wat op internet aan het rondstruinen, waarbij ik uiteindelijk terecht kwam op nu.nl. Hej, laat ik eens kijken of er nog iets gebeurd in deze grote, boze wereld, was mijn gedachte. Al snel viel mijn oog op een artikel wat gisteren geplaatst is, en ik raakte een beetje van mijn apropos. Klik op de link hieronder om het te lezen:

Zwaardere straf omdat zoon steekpartij Groningen zag

Nu heb ik pas op Discovery Channel een documentaire gezien over een Amerikaan die in Turkije 20 jaar celstraf kreeg omdat hij softdrugs bij zich had. Begrijp me niet verkeerd hoor, dat vind ik echt overdreven en onnodig. Maar 4 jaar straf voor het in de buik steken van je vriendin, en het traumatiseren van diens zoon? Owja, die krijg €5.000,- in zijn handen gedrukt. Wauw, daar kan hij over 7 jaar waarschijnlijk zijn eerste studiejaar van betalen. En de dader? Die heeft over vier jaar zijn leven weer terug. En ondertussen krijgt hij een lekker bed, en een zacht kussen om op te slapen. s’Avonds mag hij televisie kijken en als een bewaker hem te hardhandig aanpakt, hoeft hij die alleen maar aan te klagen. Het luizenleven a la de Nederlandse gevangenis.

Die vrouw had net zo goed dood kunnen zijn, maar of zijn celstraf dan hoger was uitgevallen is nog maar af te vragen.
Wat is rechtvaardigheid, en wat is de grens? Is vier jaar genoeg, is 20 jaar teveel?
Wat vinden jullie?

Today’s colour 2/4/2011

Standaard

De zon schijnt en daar moet over geschreven worden. Niet omdat zij nog nooit eerder geschenen heeft, maar omdat het juli is in april. En omdat ik ein-de-lijk een tuin heb om daarvan te genieten.

Ik woon nu midden in de binnenstad, waar gezellige kroegjes en terrasjes mij proberen te verleiden vooral niet voor mijn tentamens te gaan leren. Ik zou bijna aan de verleiding toegeven, als ik niet wist dat schijn bedriegt. De aanlokkelijke, de bedrieglijke. Na één biertje in de zon lig ik namelijk voor de rest van de dag lammelendig in mijn bed. Dus, ik heb besloten binnen te blijven en braaf mijn filosofie te studeren. Natuurlijk komt de binnenstad met haar wraak na ik niet toe heb gegeven aan alle verleiding zij te bieden heeft, en gaat de orgelman voor mijn raam staan, vrolijke melodietjes te spelen van Mario tot Jodi Bernal. Als iemand nog een bazooka heeft: laat het me weten.

Niet kunnen leren komt wel vaker voor, dus daar ga ik niet over zeuren. Trouwens, er zijn wel ergere redenen te bedenken waarom de filosofie stof niet in mijn hoofd opgenomen zou kunnen worden. Dus ben ik lichtelijk opwekt naar mijn tuin gegaan. Ja, ja, een tuin, met zon, en een schommelbank (met kussen), en een luifel. Wat wil je nog meer. Ik een rokje en hemdje aan, ogen dicht en genieten maar. Geen irritant draaiorgel geluid en een zacht zomers gevoel. Ik schommel een beetje tot dat ik half in slaap dommel.

Ik word wakker rond een uur of 6. Het winkelend publiek is leeggestroomd en gelukkig is de draaiorgel crew ook opgerot. Ik doe een vestje aan en loop naar binnen, waar mijn laptop braaf op mij staat te wachten. Owja, filosofie. Het echte leven bestaat ook nog.

Today’s colour: hemelblauw

My Pillow on Vacation

Standaard

De dagen gaan snel voorbij in mijn kleurvolleloze leven. Dat is natuurlijk ook logisch, want time flies when you’re having fun. Ik ben op een luxe all-inclusive vakantie die intussen wel heel lang duurt. Soms zou ik wel wat meer afwisseling willen, maar eigenlijk moet ik niet zeuren. Ik zit hier vet luxe.

Elke ochtend krijg ik ontbijt op bed, afgeleverd door een hele mooie man. Na het ontbijtje krijg ik altijd ruim de gelegenheid om weer even lekker verder te slapen. Een beetje dromen, een beetje dummelen, tot dat het zo’n 11 uur is, wanneer het tijd is voor lunch nr. #1. De koelkast is altijd vol, er is altijd genoeg te drinken, en ik heb altijd gezelschap van twee super leuke katjes. Als het weer het toelaat nuttig ik mijn lunch lekker op de schommelbank, gewapend met tuinstoelkussen en zonnebril. Intussen is het middag, en voor dit onderdeel van de dag kan ik meestal tussen drie verschillende dingen kiezen. Ik kan of op de bank een middagdutje doen, een filmpje kijken, of wat lezen, misschien wel school gerelateerd. Als ik met één of twee van deze activiteiten klaar ben, is die mooie man die mij elke ochtend ontbijt op bed geeft weer terug. Meestal kletsen we even wat, nadat hij zijn gang gaat, en ik weer de mijne.

Als ik later in de middag op bed lig voor nog een schoonheidsslaapje, is er altijd roomservice beschikbaar. Rond een uur of zeven komen er heerlijke geuren en aroma’s vrij vanuit de keuken, waarna ik een heerlijke maaltijd voorgeschoteld krijg. Ik geniet van de maaltijd, en al helemaal van de fles wijn die opengaat. De avond staat in meestal in teken van thee-leuten en gezelligheid, tenzij de mooie man waar ik het over had weg moet. Ik leut dan nog wel thee, het is alleen iets minder gezellig. Ik neem dan maar lekker een bad, want ja, dat hoort bij een all-inclusive vakantie natuurlijk.

Het is allemaal geweldig natuurlijk, en het klinkt ook perfect. Toch, ’s avonds, als ik op bed lig, begint mijn hoofd nog wel eens te malen. De vakantie duurt toch wel erg lang zo. Ik heb heimwee. Ik wil naar huis.

Today’s colour 2/3/2011

Standaard

Hallo alle leuke mensen die de moeite hebben genomen om dit te lezen! Nu jullie misschien dachten dat ik van deze virtuele aardkloot was verdwenen, kan ik jullie verassen met het feit dat ik nog besta. De periode tussen mijn vorige post was druk, hectisch, emotioneel  en druk. Jasper en ik zijn afgelopen december verhuisd naar de binnenstad en ik hoef inmiddels niet meer 3 trappen op te klimmen om mijn huisje binnen te komen. Daarnaast heb ik geprobeerd zoveel mogelijk energie in mijn studie te pompen, waardoor ik niet eens meer de inspiratie had om wat te schrijven.

Maar nu, meinen Damen und Heren, heb ik voor het eerst daadwerkelijk iets te melden! Het zit zo, vandaag is het 2 maart, en dat betekent: VERKIEZINGEN! Nu ben ik niet zo’n politiek trutje, weet ik, maar dit keer is het toch wel errug belangrijk. Het zit namelijk zo dat je door deze verkiezingen indirect bepaald wie er in de 1e kamer komt. En die bepalen weer of er een nieuwe wet wordt goedgekeurd/afgekeurd. En laat het nou net zijn dat politiek Den Haag de laatste tijd een beetje dom aan het doen is. Bezuinigingen verzinnen waar, zo ziet het er uit, niet echt over na wordt gedacht. Neem nou het voorstel om het collegegeld te verhogen met maar liefst €3.000! per jaar, plus hoppa, ook nog een boete voor de Hogeschool/Universiteit. De voorwaarde voor dit leuke cadeautje is dat je studievertraging moet hebben. Nu denken ze dat alleen luie studenten die zich elke dag kapot zuipen en nooit in de collegebanken zitten een vertraging oplopen. Echter, als dat waar was, had je mij niet horen zeuren. Ik bedoel, die studenten zijn er vast wel, maar de meeste studenten met een studievertraging hebben een iets betere reden hiervoor. Neem bijvoorbeeld bestuurstaken, vrijwilligerswerk of een extra stage in het buitenland. Toevallig wel de reden waarom ze 5 jaar later die goede baan krijgen, en niet diegenen die hun studie op tijd hebben afgerond met een leeg C.V. Maar hoe erg ik het ook niet met de regelgeving eens ben, zelfs hiervoor valt iets te zeggen dat het hun eigen keuze is. Wel een verstandige keuze, maar dat terzijde.

Waar ik vooral over val is het volgende: in dit wetsvoorstel wordt geen, nada, noppes rekening gehouden met chronisch zieken. En laat ik nou net chronisch ziek zijn. Voor mij betekend dat er voor mij dus uit twee opties te kiezen valt: of mijn studie afmaken en vanaf het 5e jaar €3.000 extra collegegeld betalen, of rond die tijd stoppen met mijn studie en een dikke studieschuld hebben omdat ik mijn diploma niet binnen 10 jaar heb behaald. Nou drie-duizend-euro extra per jaar is een beetje veel, dus dat wordt hem niet. De keuze is dus al voor mij gemaakt. Laat ook nog wezen dat ik voor iemand als ik ongeveer mijn laatste mogelijkheid is om nog een beetje mee te doen in deze maatschappij. Mijn studie in vijf jaar halen is helaas niet mogelijk. Ik zit nu in mijn 3e studiefinanciering jaar, en ik hoop in juli mijn propedeuse te hebben.

Dus, wat ik eigenlijk met dit melodramatische verhaal wil zeggen: ga vandaag stemmen! Dat is de enige manier om nog een kans te creëren dat dit idiote wetsvoorstel wordt afgekeurd. De partijen die tegen de collegegeld verhogen zijn: SP, D66 en GroenLinks.

Ow en tegen Rutte, Verhagen en de rest van poppenkast den Haag:

♪♫ Krijg tochallemaal de klere
Val van mij part allemaal dood
Ik heb al geen zin meer om door te leren
Ik eindig toch wel in de goot ♪♫

Today’s colour: rood (van het tomaatje van de SP)

Today’s colour 14/10/2010

Standaard

Het is vandaag alweer donderdag en mijn hersenen hebben er moeite mee te bevatten hoe snel de dagen voorbij gaan de laatste tijd. Ik vind het wel weer eens tijd voor een korte up-date over hoe het nu gaat, en hopelijk krijg ik binnenkort wat meer tijd en energie om ook andere rubrieken op deze blog toe te voegen.

Afgelopen zaterdag ben ik voor het eerst sinds wat voor mij als een eeuwigheid aanvoelde (lees: 1,5 week) het huis uitgeweest. DPN had een dienst in Leusden, en na heel veel gepush en ge-overhaal van Jasper heb ik besloten om erheen te gaan. Ik voelde me zo brak als ik maar zijn kan, maar ik had er een goed gevoel over. Het was trouwens ook echt nodig om even buiten te lopen en daarna wat mensen te zien. Daar eenmaal aangekomen wilde ik na 5 minuten eigenlijk alweer weg, aangezien ik geen manier kon vinden om een beetje comfortabel te zitten en ik gigantische pijn had. Gelukkig had Jasper een kussentje meegenomen, waarna ik besloot toch maar te blijven en achterin de zaal te gaan liggen. Ik had immers al mijn energie erin gestopt om hier naar toe te komen, en ik moest van mezelf gewoon langer blijven. Na een tijdje werd ik naar voren gehaald, waar ik weer kon liggen, waarna er allemaal mensen voor mij gingen bidden. Er is volgensmij wel twee uur lang gebeden en het was echt heel tof. Alleen al het feit dat er zolang de tijd werd genomen om echt te bidden was bijzonder. Daarnaast was Jezus vet aanwezig! Ik had die avond gewoon nodig.

De volgende dag voel ik mij geradbraakt,  maar dat was te verwachten. Jasper ging s’ochtends naar een kerk toe en eer dat ik uit mijn bed was, duurde het niet lang meer eer dat hij terug was. Na gegeten te hebben voelde ik mij in een mood om mezelf op te maken en leuke kleren aan te doen, waar ik tot mijn verbazing nog toe in staat was ook. Ik vond ook dat Jasper het wel eens verdiend had, na mij de meeste tijd make-up loos, in pyama en met ongewassen haren te moeten zien (al zegt hij zelf altijd dat het hem niets uitmaakt en dat hij me mooi vind). Daarna kwamen we op het idee om even naar de Bruna te gaan om inkt te halen voor de printer, nadat ik op internet had gelezen dat het in de buurtwinkelcentra koopzondag was. Eenmaal daar aangekomen bleek alles gewoon dicht te zijn. En dat is het moment dat ik ongelooflijk stomme keuzes ben gaan maken, die mij de meest geweldige dag sinds tijden hebben bezorgd. Allereerst stemde ik er gelijk mee in om samen wat in de stad te gaan drinken. Gewoon even een drankje en dan weer naar huis, was de afspraak. Eenmaal in de stad had ik wel trek in een patatje, dus gingen we eerst langs de snackbar. Daarna pakten we zoals gezegd een terrasje, waar Jasper voorzichtig de hint gaf dat er hele leuke films draaien in de bioscoop. Om een lang verhaal kort te maken: ik heb me laten overhalen om in de stad te eten en daarna naar ‘Despicable Me’ te gaan die om 18:40 begon. Jasper vond dat ik het nodig had en natuurlijk had hij daar gelijk in. Eenmaal thuis hebben we nog snel een biertje gedronken, waarna ik snel al instortend mijn bed ben ingekropen.

De volgende dag ben ik naar school gegaan. Ik heb twee uur les gevolgd waarvan ik mij niets meer kan herinneren, waarbij het bovendien een wonder is dat ik nog heel thuis ben gekomen. Ik heb sindsdien met veel pijn in bed gelegen, wat nu weer een beetje beter gaat (ik ben vandaag vanaf 14:30 uit bed met uitzondering van een kwartiertje op de bank tussendoor, en het is nu 21:30). Ik ben flink over mijn grens gegaan afgelopen weekend, maar om heel eerlijk te zijn heb ik er geen spijt van. Ik heb voor het eerst sinds tijden een weekend kunnen genieten van het leven, zonder elke seconde die er is aan mijn ziekte te hoeven denken. En de prijs die ik er achteraf voor heb moeten betalen is dat dubbel en dwars waard. Al piepte ik afgelopen dagen wel anders. Maar ik moet ook nog leren dat er aan elke activiteit een fysiek kostenplaatje zit. Dan kan ik er maar beter voor zorgen dat die activiteit leuk is en een toevoeging voor mijn leven.

Today’s colour: fluoriserend groen

Today’s colour 8/10/2010

Standaard

Nu sneller dan de vorige keer, een nieuwe ‘Today’s colour’. Eigenlijk zouden Jasper en ik vanavond naar de bioscoop gaan, naar ‘the legend of the Gardians’, maar aangezien ik al nauwelijks mijn bed uit kon komen, is dat niet door gegaan.

Ik had nooit verwacht dat de dagen zo snel zouden kunnen gaan, als je aan huis gekluisterd zit. Vroeger zei ik dat ik gek zou worden, zo’n sociaal beest als ik, om de hele dag maar thuis te zitten. Ik hou van spanning en avontuur, en stilzitten is niets voor mij. Nou ja, gelukkig dan dat ik niet hoef stil te zitten, want het grootste gedeelte van de dag lig ik. Ik heb elk plekje op de muur al onderzocht en dagdromen over leuke dingen die je hebt meegemaakt, wordt je na een tijdje ook maar depressief van. Na vijf minuten ben ik klaar met Gmail, Facebook, Hyves en het forum. Dit is al de 8e dag dat ik niet buiten ben geweest. Even een frisse neus halen is lastig, aangezien ik op de derde verdieping van een flat woon zonder lift. Ik heb wel even op het balkon gestaan om de wind te voelen, maar dat was ik na 5 minuten echt wel weer zat.

Als ik me iets lekkerder voel, en vol goede moed mijn studieboek heb geopend, beginnen de onderburen van 2 verdiepingen lager die dj zijn weer met hun geweldige bonk-bonk muziek. Dááág studie en dáááág hoofdpijnvrije middag. De goedkope Kijkshop oordoppen werken niet meer, en al huilend vraag ik me af of mij dan echt niks gegund is.

Later heb ik mijn ouders aan die lijn die echt wel lief zijn en hun best doen, alleen ze zijn niet zo dat ze vaak bellen zonder reden, gewoon om te kijken hoe het met je gaat. Ik had later mijn vader aan de lijn, en dacht een lichte poging te wagen om mijn hart te luchten. Ik begon met te vertellen dat ik al een tijdje niet meer naar school ben geweest, en alleen maar op bed heb gelegen. Waarop hij mij vroeg of ik het idee had dat ik moeier was de laatste tijd? Jaaaa pap, laat maar.

Klinkt dit alles een beetje depressief en niet leuk genoeg voor een blog? Ja, misschien wel. Maar het leven is nou eenmaal niet altijd koek en ei. Dit is hoe het gaat, en dat mag ook wel eens gezegd worden. En hey, als niemand zich aanbied om mijn hart een keer bij te kunnen luchtten, dan moet ik toch iets.

 

Today’s colour: zwart

Today’s colour 6/10/2010

Standaard

Het is vandaag twee maanden min twee dagen dat ik voor het laatst geschreven heb, dus vond ik het nu weer eens tijd worden om wat op papier te zetten. De reden dat ik in augustus niet geschreven heb, is omdat ik erg moest bijkomen van de trouwerij en de huwelijkreis, waardoor ik niks uit handen kreeg. De reden dat er in september niks leuks verschenen is, is omdat mijn studie toen weer begonnen is wat redelijk veel tijd en energie vergt. Nu kan ik mij voorstellen dat dit enigszins raar klinkt, ik bedoel, naast je studie geen energie om even een blogje te schrijven? En dan niet te vergeten dat ik niet eens fulltime studeer! Nu, om dit uit te leggen ga ik de blog van vandaag wijden aan het onderwerp waar ik de meeste hekel aan heb, en wat ik het liefst zo lang mogelijk verzwijg: mijn ziekte.

Het valt niet aan de buitenkant te zien, maar ik ben erg ziek. Ik heb het Chronische Vermoeidheids Syndroom, ook wel bekend als ME. Nu, de naam CVS is ietwat misleidend, daar het je doet denken aan moeheid. Een persoon met CVS is dus moe. En ja, ‘dat zijn we allemaal wel eens’, hoor je dan. Helaas, helaas, is dit niet de werkelijkheid. In de allereerste plaats: ja ik ben altijd moe. Het is chronisch, en er gaat geen moment voorbij dat ik niet moe ben. Maar al was dit het enige, met alle respect, dan was daar wel mee te leven. De moeheid is niet een soort moeheid die gezonde mensen ervaren als ze een nachtje slecht geslapen hebben, of zich hebben ingespannen. Ik vind het moeilijk te omschrijven, maar het is meer een moe-zijn als wanneer je een extreme griep hebt. Ik heb altijd spierpijn en pijn in mijn gewrichten, steken in mijn lichaam en pijn op andere rare plaatsen. Ik heb vaak hoofdpijn en oogpijn, en tot ergernis van Jasper laat mijn korte-termijn geheugen mij dikwijls in de steek. De afwas doen is voor mij sporten, waarna ik in bed moet gaan liggen om bij te komen. Douchen is voor de meeste mensen de normaalste zaak van de wereld, maar kan voor mij al een hele opgave zijn. Als soms een vriend(in) belt, moet ik na bijv. 10 minuten ophangen, omdat het gesprek mij op dat moment teveel energie kost, en ik het niet meer aankan.

Nu is de ene dag ander dan de andere. Het lastige is alleen dat veel dingen niet in te schatten zijn. Immers, wat de ene dag wel kan, kan de andere dag niet. De laatste tijd gaat het slechter met mijn gezondheid. Ik lig halve dagen op bed, en ga niet zoveel meer naar school. Een ‘goede dag’ hebben, betekend tegenwoordig dat ik s’ochtends al kan douchen en even mijn bed uit kan zijn, s’middags iets kan lezen en s’avonds een spelletje doen met Jasper. En heel af en toe twee uurtjes naar school, waarna ik een halve week op bed lig. Huiswerk heb ik al twee weken nauwelijks kunnen maken, waardoor ik zojuist mijn lievelingsvak Grieks, heb moeten laten vallen. Ik ga dus geen Grieks leren dit jaar, en of ik volgend jaar nog wel kan studeren is ook nog maar de vraag, vanwege verschillende factoren.

Ik besef dat ik nog erg onvolledig ben geweest in de uitleg van wat mijn ziekte inhoud. Ik zou zeggen: ga eens googlen, lees eens wat op een forum, of vraag het mij persoonlijk. Ik heb me nu vooral beperkt tot wat mijn ziekte op dit moment met mij doet, en misschien zal ik later nog eens een meer algemeen bericht plaatsten over CVS/ME zelf. Ook over andere CVS-gerelateerde onderwerpen zal vast nog wel eens iets op deze WordPress verschijnen. Het beheerst immers toch een groot deel van mijn leven. Nu, genoeg over dit onderwerp. Terug naar de orde van de dag. Ehm… juist jaJ. Wat zal ik eens gaan doen vandaag?

Today’s colour: marineblauw

Today`s colour 8/8/2010

Standaard

Vandaag is het zondag. En het is echt een typische zondag; zo’n luie dag waarop je niets doet en tot 16:00 in je pyama zit te bankhangen voor de buis. Met dan wel de uitzondering dat ik geen televisie heb. De grens tussen lui en moe is op die momenten moeilijk te leggen, al ligt dat onderwerp voor mij sowieso al vaag. Maar dat terzijde, een andere keer meer daar over. Toen Jasper en ik besloten pizza te bestellen voor avondeten ging er denk ik een knop om bij mij. Of de knop ging aan, zodat het lichtje ging branden. In ieder geval, ik besloot dat het wel eens tijd werd om mijzelf op te gaan frissen. Lekker even douchen en wat normale kleren aantrekken. Inmiddels is het 18:00, en de warme pizza staat uitnodigend voor mijn neus terwijl Jasper ‘the white chicks’ intikt op www.surfthechannel.com, zodat we die vervolgens kunnen gaan kijken.
                Jasper en ik zijn gister terug gekomen van onze huwelijksreis naar Tsjechië, wat heel erg leuk geweest is. We zijn 28 juli met het vliegtuig naar Praag vertrokken, waar we tot die zaterdag hebben gezeten. Toen zijn we met het openbaar vervoer naar het dorpje Velky Vrestov vertrokken, waar we een vakantiehuisje hadden gehuurd. Het openbaar vervoer is in Tsjechië een tikkeltje anders dan in Nederland, wat verklaard dat we van 9 uur s’ochtends tot 5 uur s’middags aan het reizen waren. We hebben in dat huisje een week lang ontzettend genoten, leuke plaatsen bezocht en heerlijk gezwommen in ons privézwembad. Zaterdag 7 augustus, gisteren dus, zouden we terug gaan met openbaar vervoer naar Praag, om daar onze vlucht van 15:40 te halen. Ik had gekeken naar de bustijden, en we zouden een bus van 7:00 moeten hebben, omdat de volgende pas om 11:45 zou gaan. Bij de bushalte aangekomen zag ik tot mijn verbijstering dat ik verkeerd had gekeken en de weekend/week tekens door elkaar had gehaald. Gevolg: de bussen van Velky Vrestov naar Hradec Kralové (treinstation) rijden niet op zaterdag. Er gaan wel bussen van Hradec Kralové naar Velky Vrestov, maar niet andersom. Hoe is het mogelijk. Stonden wij daar met al onze spullen. En nu? Hradec Kralové is 21 km verderop, niet echt uitnodigend voor een wandeling als je al je koffers bij je hebt. Dus besloten we maar een taxi te nemen, hoe duur dat dan ook is. Het enige probleem is, is dat de mensen in Tsjechië niet echt goed Engels spreken / verstaan, laat staan in de afgelegen niet toeristische plaatsen. Uiteindelijk heeft de contactpersoon van het huisje wat we huurde een taxi voor ons gebeld (tnx!). De arme man sprak ook echt geen woord Engels, maar met handen en voeten zijn we toch op plaats van bestemming gekomen. Om een lang verhaal kort te maken: uiteindelijk waren we 5 uur voor onze vluchttijd op het vliegveld… sigh…

Terug naar vandaag. Ik ben helemaal kapot van gisteren, ook omdat we daarna terug thuis in Amersfoort nog met mijn ouders gegeten hebben en een vriendin van ons nog langs is gekomen ons katje terug brengen, waar ze op gepast heeft. Ik ben er helemaal doorheen, maar omdat het zondag is noem ik het liever lui. Ik kan niks doen omdat mijn lichaam pijn doet, maar vandaag noem ik het liever verveling. Het is tenslotte zondag zeg, denk ik terwijl ik mijn laatste hap van de pizza neem.

Today’s colour: antraciet